پودر کلاژن ماهی عرضه کننده

کلاژن ماهی، کلاژنی با خلوص بالا است که از پوست ماهی‌های اعماق دریا استخراج می‌شود. این کلاژن دارای پروتئینی بیش از ۹۰٪، خاکستر کم، سطح فلزات سنگین پایین و وزن مولکولی متوسط ​​۱۰۰۰ دالتون است. این کلاژن به راحتی توسط بدن انسان جذب می‌شود و اثرات بیولوژیکی قابل توجهی دارد. این محصول به صورت پودری سفید و بدون بو ظاهر می‌شود و کاملاً محلول در آب است. این کلاژن عمدتاً از پوست و فلس ماهی‌هایی مانند تیلاپیا و کاد از طریق فناوری برش آنزیمی استخراج می‌شود و عمدتاً از کلاژن نوع I تشکیل شده است. این محصول غنی از ۱۹ اسید آمینه است و وزن مولکولی آن از ۱۰۰۰D تا ۳۰۰۰D متغیر است که آن را بسیار قابل هضم و جذب می‌کند. این کلاژن دارای پایداری حرارتی عالی و میل ترکیبی بالا با پوست است و ۲۵ تا ۳۰ درصد از کل پروتئین را تشکیل می‌دهد و حتی در گونه‌های خاصی می‌تواند تا ۸۰ درصد نیز برسد.

کلاژن ماهی یک پروتئین عملکردی با وزن مولکولی بالا است که ۸۰٪ از لایه پوستی پوست را تشکیل می‌دهد. پس از ورود به بافت پوستی، به ترمیم فیبرهای الاستین شکسته و پیر کمک می‌کند و استحکام و خاصیت ارتجاعی پوست را بهبود می‌بخشد. علاوه بر این، کلاژن ماهی دارای عملکردهای نفوذ، مرطوب‌کنندگی و ترمیم است و مراقبت جامع از پوست را ارائه می‌دهد. این ماده می‌تواند به بهبود مشکلاتی مانند افتادگی و چین و چروک پوست کمک کند، مقاومت پوست را افزایش دهد و به داشتن پوستی سالم‌تر و جوان‌تر کمک کند.

کلاژن ماهی معمولاً از فلس‌های ماهی تیلاپیا استخراج می‌شود. تیلاپیا که به دلیل توانایی‌اش در رشد در محیط‌های گرم آب شیرین شناخته شده است، در شرایط کنترل‌شده به سرعت رشد می‌کند و این امر آن را به منبعی مقرون‌به‌صرفه برای کلاژن تبدیل می‌کند. این امر کلاژن ماهی مبتنی بر تیلاپیا را بسیار محبوب می‌کند.

کلاژن پوست ماهی‌های اعماق دریا، به ویژه ماهی کاد، به طور گسترده مورد استفاده قرار می‌گیرد. ماهی کاد که در آب‌های سرد نزدیک اقیانوس اطلس شمالی و اقیانوس آرام یافت می‌شود، به وفور یافت می‌شود و عاری از خطرات مرتبط با بیماری‌های حیوانی یا داروهای مصنوعی مزارع است. کلاژن ماهی کاد به دلیل خلوص و پروتئین‌های ضد یخ منحصر به فردش ارزشمند است و همین امر باعث شده است که به ویژه توسط زنان در سراسر جهان بسیار مورد توجه قرار گیرد.

روش‌های آماده‌سازی پپتیدهای کلاژن شامل فرآیندهای تخریب شیمیایی، آنزیمی و حرارتی است. هر روش منجر به محدوده وزن مولکولی متفاوتی برای پپتیدها می‌شود. روش‌های شیمیایی و حرارتی معمولاً برای تولید ژلاتین استفاده می‌شوند، در حالی که روش‌های آنزیمی برای تهیه پپتیدهای کلاژن ترجیح داده می‌شوند.

به طور گسترده در زمینه های لوازم آرایشی و بهداشتی و مواد غذایی استفاده می شود.

در زمینه لوازم آرایشی، عمدتاً نقش مرطوب کننده، ترمیم کننده و ضد پیری را ایفا می کند.