پودر اریتریتول خالص عمده فروشی

متابولیسم گلیکولیپید

متابولیسم گلیکولیپید یک فرآیند حیاتی برای سلول‌ها و بدن به عنوان منبع مواد و انرژی است. عدم تعادل در متابولیسم گلوکز و لیپید می‌تواند منجر به بیماری‌های مختلف شود و بر سلامت انسان تأثیر بگذارد. از آنجا که بدن انسان فاقد آنزیم‌های مورد نیاز برای متابولیسم اریتریتول است، بیشتر اریتریتولی که وارد بدن می‌شود از طریق ادرار دفع می‌شود. مسیر متابولیکی آن مستقل از انسولین یا با حداقل وابستگی به آن است. در افراد سالم، مصرف یک یا چند بار اریتریتول بر قند خون، پروفایل لیپیدی یا تحمل گلوکز تأثیری ندارد. به طور خاص، یک دوز خوراکی توصیه شده اریتریتول (0.3-0.8 گرم بر کیلوگرم) بر سطح گلوکز خون، پروفایل لیپیدی، انسولین یا گلوکاگون تأثیری ندارد. حتی دوزهای بالاتر اریتریتول (1 گرم بر کیلوگرم) باعث افزایش انسولین پلاسما یا سطح گلوکز خون نمی‌شود. مصرف غذاهای حاوی اریتریتول برای افرادی که محدودیت‌های قندی دارند، مانند افراد مبتلا به دیابت، نسبتاً بی‌خطر است. مطالعات روی دیابت حتی نشان داده‌اند که اریتریتول نه تنها هموستاز گلوکز و لیپید خون را در بیماران مبتلا به دیابت نوع ۲ و اختلال تحمل گلوکز حفظ می‌کند، بلکه پتانسیل کاهش گلوکز خون را نیز دارد. با این حال، یک مطالعه نشان داد که مصرف اریتریتول باعث افزایش سطح اسید چرب آزاد و ۳-هیدروکسی بوتیرات می‌شود، اما این سطوح پس از غذا کاهش می‌یابد. این پدیده ممکن است به این دلیل باشد که اریتریتول انرژی کمی فراهم می‌کند و افراد گرسنه بوده‌اند.

استرس اکسیداتیو

اریتریتول فعالیت آنتی‌اکسیدانی دارد و به طور مؤثر رادیکال‌های آزاد را در بدن از بین می‌برد و تولید آنها را مهار می‌کند و به جلوگیری از آسیب عروقی ناشی از هایپرگلیسمی کمک می‌کند. استرس اکسیداتیو ناشی از عدم تعادل بین سیستم‌های اکسیداتیو و آنتی‌اکسیدانی در سلول‌ها و بافت‌ها است که در درجه اول به دلیل افزایش تولید و/یا کاهش ظرفیت جمع‌آوری گونه‌های فعال اکسیژن است. اریتریتول نه تنها یک جاذب و مهارکننده مؤثر رادیکال‌های آزاد است، بلکه دارای خواص محافظتی اندوتلیال نیز می‌باشد. اریتریتول در شرایط هایپرگلیسمی، احتمالاً به دلیل خواص آنتی‌اکسیدانی خود، اثرات محافظتی عروقی قوی از خود نشان می‌دهد.

کالری کم

در مقایسه با سایر شیرین‌کننده‌ها، اریتریتول یک شیرین‌کننده بسیار کم‌انرژی است که مقدار کالری آن تقریباً ۱.۲۵ کیلوژول بر گرم است، تقریباً یک دهم ساکارز. دلیل این امر این است که بدن انسان فاقد آنزیم‌های لازم برای متابولیزه کردن اریتریتول است. پس از ورود به جریان خون، اریتریتول قابل هضم و تجزیه نیست و باید از طریق کلیه‌ها از طریق ادرار دفع شود. این ویژگی متابولیکی منحصر به فرد به کم کالری بودن اریتریتول کمک می‌کند. بنابراین، اریتریتول، به تنهایی یا مخلوط با سایر شیرین‌کننده‌ها، می‌تواند به عنوان جایگزینی برای ساکارز برای ایجاد مکمل‌های غذایی کم‌کالری مناسب برای افرادی که از چاقی، فشار خون بالا و بیماری‌های قلبی عروقی رنج می‌برند، استفاده شود. سازمان غذا و داروی ایالات متحده مقدار کالری آن را ۰.۲ کیلوکالری بر گرم تعریف می‌کند، در حالی که برخی کشورها، مانند ژاپن، آن را ۰ کیلوکالری بر گرم تعریف می‌کنند. بنابراین، اریتریتول به عنوان یک غذای بدون کالری نیز شناخته می‌شود.

غیر پوسیدگی‌زا

پوسیدگی‌ها عمدتاً توسط سوبستراهای کربوهیدراتی دهان ایجاد می‌شوند که تحت تأثیر باکتری‌ها، به‌ویژه استافیلوکوکوس اورئوس، تخمیر شده و اسید تولید می‌کنند. این اسید، مینای دندان را دیونیزه کرده و به آن آسیب می‌رساند و در نتیجه باعث پوسیدگی می‌شود. با این حال، اریتریتول توسط باکتری‌های دهان استفاده نمی‌شود و توسط آنزیم‌های دهان نیز برای تولید اسید تخمیر نمی‌شود. بنابراین، اریتریتول خواص قوی ضد پوسیدگی دارد. رشد بیفیدوباکتریوم را افزایش می‌دهد.

یک مطالعه با استفاده از ۷۲ سویه از ۴۹ گونه باکتری روده‌ای از ۱۲ جنس، استفاده از اریتریتول توسط باکتری‌های روده‌ای را بررسی کرد. نتایج نشان داد که این باکتری‌ها به میزان کمی توسط اریتریتول مورد استفاده قرار می‌گیرند. با این حال، اریتریتول به طور قابل توجهی رشد بیفیدوباکتری‌ها را در روده‌ها افزایش می‌دهد. اسیدهای چرب زنجیره کوتاه (اسید استیک و اسید لاکتیک) که توسط متابولیسم بیفیدوباکتری‌ها تولید می‌شوند، می‌توانند به طور مؤثر رشد عوامل بیماری‌زا را مهار کنند و در نتیجه ایمنی بدن را افزایش دهند.

باعث نوسانات قند خون نمی‌شود

اریتریتول از طریق انتشار غیرفعال توسط روده کوچک جذب می‌شود. بیشتر اریتریتول مصرف شده وارد جریان خون می‌شود و تنها مقدار کمی از آن وارد روده بزرگ می‌شود. اریتریتول پس از ورود به جریان خون، توسط آنزیم‌های بدن قابل تجزیه نیست و از طریق کلیه‌ها و ادرار دفع می‌شود. اریتریتول پس از ورود به روده بزرگ، به سختی توسط باکتری‌ها تخمیر و استفاده می‌شود، بنابراین باعث نوسان در قند خون و سطح انسولین نمی‌شود و این امر آن را برای بیماران دیابتی مناسب می‌سازد.

تحمل بالا، عوارض جانبی حداقل

آزمایش‌های گسترده حیوانی و بالینی نشان داده‌اند که اریتریتول بی‌خطر، غیرسمی، غیرتراتوژنیک، بدون ایجاد جهش کروموزومی، بدون تأثیر بر تولید مثل و رشد، غیرسرطان‌زا و بدون تحریک رشد تومور است. این ماده به خوبی توسط دستگاه گوارش تحمل می‌شود، هیچ اثر متابولیکی قابل توجهی بر بیماران دیابتی ندارد و هیچ عارضه جانبی بر کنترل قند خون ندارد. از آنجا که ۸۰٪ اریتریتولی که وارد بدن می‌شود به سرعت توسط روده کوچک جذب می‌شود و از عوارض جانبی احتمالی مواد جذب نشده مانند اسهال و نفخ جلوگیری می‌کند، اریتریتول بسیار قابل تحمل است و آن را به قابل تحمل‌ترین الکل قند تبدیل می‌کند. از آنجایی که تنها مقدار کمی وارد روده بزرگ می‌شود و ۵۰٪ دفع می‌شود، مقدار باقی مانده در روده حداقل است و در نتیجه عوارض جانبی کمی دارد.